ING mag frauderegistraties hypotheekadviseurs handhaven
Aanleiding waren forse verschillen tussen inkomensgegevens die hypotheekaanvragers aan de adviseurs hadden verstrekt en de cijfers die vervolgens bij ING terechtkwamen. In één dossier bedroeg de werkelijke gemiddelde nettowinst €28.040, terwijl kort daarna een hypotheek werd aangevraagd op basis van een jaarinkomen van ruim €114.000. Volgens de voorzieningenrechter moeten de adviseurs de cijfers hebben vervalst, hebben laten vervalsen of van de onjuistheid hebben geweten. Ook andere dossiers en financiële transacties met een betrokken hypotheekbedrijf ondersteunden volgens de rechter de vermoedens. Daarmee is voldaan aan de zwaardere eisen die gelden voor verwerking van strafrechtelijke persoonsgegevens in externe frauderegisters.
Ook de belangenafweging valt uit in het voordeel van ING. Het belang van financiële instellingen om elkaar te waarschuwen en de integriteit van de sector te beschermen, weegt volgens de rechter zwaarder dan de gevolgen voor de bedrijfsvoering van de adviseurs. Een minder ingrijpende maatregel volstaat niet en gezien de ernst van de vermoedelijke fraude is er geen reden de registratieduur van acht jaar te verkorten. De uitspraak onderstreept daarmee dat frauderegistratie verstrekkende gevolgen mag hebben, mits banken hun verdenkingen concreet onderbouwen en proportionaliteit en subsidiariteit zorgvuldig toetsen.
Dit is een samenvatting van het volledige artikel op IT en Recht.
